Het Ontwaken der Goden

Lees dit stuk terwijl je luistert naar de klanken van Raison d’Etre met: In Abandoned Places

Ik loop door de oude catacomben van Asgard. Grootste hallen liggen er verlaten en desolaat bij, gehavend door de tand des tijds. Iedere voetstap laat een reeks echo’s achter die zich een weg banen door vervallen herinneringen aan geeindigde levendigheid en grootsheid. Het heeft iets angstaanjagends om grootsheid en godendom er zo bij te zien liggen. Alsof het op ieder moment tot leven kan komen en zijn volle wraak op jou zal botvieren. Maar er is alleen maar stilte en doodsheid. Afwezigheid en geweestheid. Langzaam en oplettend loop ik door de steen- en houtgeworden Noordse gedachten en daden. Soms is de stilte erger dan de storm waar het op volgde. De uitkomst van de vernietiging raakt je als een vuistslag die je uit een lange slaap doet ontwaken.

In de hoek van de hal ligt een grote hamer, rijk versierd met runen, en lang geleden gestolde bloedvlekken erop. Zou het? Is dit het hoogst vaardige werk van Brokkr en Sindri? Het machtige wapen van Thor, de beschermer van Asgard en Midgard? Ik ban de gedachten uit mijn hoofd. Opletten en doorlopen. Waakzaam zijn. Waarnemen. Misschien kom ik hier nooit meer. Dan wil ik het verhaal van de grootste en meest imposante ruine uit de menselijke geschiedenis kunnen navertellen.

Traag loop ik door. De wind blaast langs vaal geworden bewerkte houten pilaren. Op een gehavende wand staan resten van schilderingen van jachttaferelen, drinkgelag, heroische strijd en het leven van alledag. Een scherpe straal zonlicht baant zich een weg door het kapotte dak. Geheel onpassend impliceert het leven en activiteit in deze dode plaats. In de hoek zie ik opeens een bewegende zwarte vlek. Ik span mijn ogen in, maar kan niks meer ontwaren. Mijn geest gaat blijkbaar met me aan de haal. Ik loop weer verder. Ik kan beter gaan.

Ongemerkt is de stilte in deze enorme, vervallen hal luider geworden. Alsof het de wind gebruikt om gehoord te worden. Af en toe hoor ik heel ver weg doffe dreunen. Mijn pas versnelt. Het wordt me hier zeer onaangenaam. Te spookachtig. Met een stevige pas baan ik me een weg naar buiten. Weg van hier. De verlatenheid vreet aan mijn geest. Ik meen flarden van de Gjallarhorn te horen.  Ik loop een hoek om en hoop daar een deur aan te treffen. Maar het zit niet mee. Nog een grote duistere ruimte. De andere kant van de kamer is niet eens goed te zien. Achter me hoor ik gefladder. Een vogel. Zelfs dat komt hier akelig over. Ik versnel mijn pas nog meer en gooi er een flinke looppas in. Het beest vliegt langs me door naar voren. Een raaf, wat ontzettend toepasselijk. Het dier kijkt nog even met zijn kraalogen in mijn richting en verdwijnt dan in het duister aan de andere kant van de kamer. Maar ik kijk niet meer om en ren door. Waar de vogel heen gaat, is vast ook een uitgang.

Vanuit het vale duister doemt nu de achterwand van de grote hal op. Tegen de muur staat een grote troon. Een stoffig, vuil en onderkomen, blijk van het vakmanschap van een Noordse houtsnijder. Dan verstijf ik. Op de troon bevindt zich een dode gestalte die daar blijkbaar al zeer lang zit. Op de achterwand van de troon zitten twee raven me schalks aan te staren. Bij alle goden, het zijn Huginn en Muninn. Zwijgend zitten ze daar. De dode gestalte zit met zijn hoofd schuin achterover gebogen tegen de ruggesteun aan, met een litteken waar ooit het opgeofferde oog zat. Hij is gekleed in een oud vervallen gewaad. Zijn baard hangt stoffig over zijn borst. Op zijn schoot ligt een speer. Er ligt een dikke laag stof op, maar de runen op de schacht spreken boekdelen. Het besef dringt nu pas tot me door. De adem stokt me in de keel. Ik kijk tegen het stoffelijke overschot van Odin aan. Mijn blikveld vernauwt zich tot de troon. Alles er om heen vervaagt en verdwijnt uiteindelijk uit mijn blik. De raaf maakt een krassend geluid. Dan is er weer stilte en het grote levenloze niets. De machtige Odin, Zegebrenger, Alvader, Fjölsviðr, Göndlir. De raven kijken me nog steeds onverschillig aan. Alsof er niets aan de hand is. Langzaam aan begin ik te wennen aan dit bizarre tafereel. Mijn blik dwaalt enigszins verloren door de hal. Het is dus echt zo. Onze goden zijn er niet meer. Ik draai me om en wil weg lopen.

“Waarom stoor je me?”, buldert het ineens door de hal. Het bloed stolt van schrik in mijn aderen. Ik heb even nodig om weer op adem te komen, maar draai me uiteindelijk weer om. Váfuðr, Odin de zwerver. Zijn ene oog kijkt me strak en doordringend aan. Hij is blijbaar met een ruk opgestaan, want het stof dwarrelt nog om hem heen.

“Ik dacht dat je dood was”, stamel ik. Je komt Odin tegen en dit is het eerste wat je zegt, dacht ik geërgerd.

“Dood?” Een lichte grijns verscheen op zijn gezicht. “Zeggen ze dat in Midgard?” Ik wilde antwoorden, maar hij was me voor. “De raven vertellen me dagelijks het nieuws van je verwarde wereld. Ik weet wat ze zeggen. Maar de noordse Goden en mensen zijn met elkaar verbonden. Ik sterf pas wanneer de laatste van het Noordse Volk sterft. De Nornen hebben nog zeer veel draad om het web van Wyrd te spinnen. Het verhaal eindigt niet enkel omdat jullie de weg kwijt zijn.”

“Maar waarom helpen jullie ons niet?”

“Iedereen is meester over zijn eigen levenspad. Het leven werpt je hindernissen voor de voeten en soms zijn die zeer groot.” Hij boog naar me toe een keek me doordringend aan. “Maar je lot bepaal je nog altijd zelf, afhankelijk van je moed, wijsheid en doorzettingsvermogen. Als jullie jezelf niet willen helpen, dan mag je niet van ons verwachten dat we jullie klusjes gaan opknappen.”

Met een ruk draait hij zich om, het stof van eeuwen oprakelend en loopt de hal uit. In de verte hoor ik hem nog bulderend lachen, “Dood! Hahaha.”

Als het stof weer neergedwarreld is, doemt het beeld van het bos waar ik mijn wandeling ben begonnen weer voor me op. Ik laat de ervaring nog even in mijn hoofd rondspelen. Inderdaad, de dwaasheid. “Dood! Hahaha.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s