Valtýr’s eeuwige vraag

Een doffe wind tergt de statige bomen om me heen,
Het klinkt als honderden zacht fluisterende gesprekken door elkaar,
De samenpakkende wolken accentueren de vallende schemering,
En lijkt een samenzweerder te zijn met de norse wind.

Eenoog is boom en bos, wind en wolk,
De prevelaar bekijkt me van alle kanten,
Slaat me gade vanaf takken, stenen en kieren,
Neemt me scherp kijkend de maat.

Hij stelt me de eeuwig relevante vraag,
Ben ik de tijd van een schone Valkyrie waard,
Wanneer de nornen de laatste hand leggen,
Aan het spinnen van mijn levensdraad in Wyrd.

Ik open mijn hemd en nodig de wind uit,
Nodig de koude tergende zege uit op mijn lijf,
Ik, natuurlijk mens, sigtyr’s zelfgekozen gezel,
Ik lach gul en eerlijk, en zoek het eeuwige noordse pad.

Ja, ik strijd waar ik geworteld ben,
Waar ik mijn lijf en ziel heb gekregen,
Uit de handen van mijn geliefde voorouders,
Zo waar als de heilige noordse levenskracht mijn gids is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s