De betere wereld vergt breken

Wie kapitalisme aanvalt, moet terdege beseffen dat hij ook socialisme aanvalt. Beiden schetsen de wereld in termen van het materiële, in termen van geld.

 

Dat de kapitalisten het leven niet uitdrukken in mensen maar in euro´s is bekend, maar de socialisten doen exact hetzelfde door te denken in geld, instituties en wetten. Dit is de reden waarom zowel kapitalisme als socialisme haaks staan op de notie van ´sociaal´. Sociaal is interactie uitgedrukt in mens-eenheden, terwijl de interacties van kapitalisme en socialisme uitgedrukt worden in geldeenheden.

 

Het is niet eens een kwestie van samenzweringen. Van de wieg tot aan het graf wordt ons tegenwoordig de wereld uitsluitend geschetst en getoond in materiële termen. Men kan dingen kopen. Men kan alles van gadgets tot fysieke bevrediging kopen. Maar nergens ziet men een ‘winkel’ waar men moed kan verwerven in ruil voor tijd (ofwel voor toewijding). Ze zijn er wel, maar leven een marginaal bestaan. Vroeger kon men nog de bizarre notie van verlossing verwerven in ruil voor devotie. Hoe dwaas en destructief deze noties ook mogen zijn, ze waren in ieder geval niet materieel. Al deze niet-materiële zaken zijn echter steeds meer uit het zicht gewerkt. Het gevolg is dat niemand meer hoeft te preken om mensen te doen geloven dat men alles materieel moet zien, want alles doet zich immers al materieel aan ons voor. Ouders spreken tegen hun kinderen in deze termen, leraren spreken tegen hun leerlingen in deze termen, winkeliers spreken tegen hun klanten in deze termen, de staat spreekt tegen de mensen in deze termen.

 

Wie de wereld (of zijn deel daarvan) wil bevrijden van het financiële en materiële juk, moet zich diep bewust zijn van deze gedachte.

 

 

Wie een voorvechter van het waardevolle en dus het unieke wil zijn, moet terdege beseffen dat het alomgeprezen en bijna-heilige egalitarisme de wolf in schaapskleren is. Het unieke en waardevolle is een tegenpool van het gelijke of gelijkwaardige dat alles onder één noemer wil brengen. Het egalitaire doet zich voor als rechtvaardig en humanitair, maar is niets minder dan het zwaard dat alles uiteindelijk neer wil en zelfs zal moeten maaien om zichzelf volledig te verwezenlijken.

 

Egalitarisme is het kind van ressentiment dat niets om zich heen verdraagt dat sterker is dan zichzelf. Om de (vaak paranoïde) perceptie van het dreigende dat men in levenskracht ziet uit te bannen, moet alles tot de ressentimentele ideeën worden teruggebracht. Een voor een sneuvelen unieke en dus waardevolle elementen uit het leven, zodat tegenwoordig ook de volkeren aan een gelijkmakingsoperatie worden onderworpen. En wie zich verzet wordt als een gevaar voor de samenleving neergezet. Dat is geen samenzwering of zelfs maar kwade wil van de ressentimentele, maar een consequentie van diens onvermogen om met het unieke om te gaan. Zijn alomtegenwoordige morele oordelen zijn diens sterkste wapen en maken onze tijd tot een levensvijandig-puriteinse tijd.

 

Wie zich tegen de levensvijandigheid van de egalitaristen wil verzetten, moet beseffen dat hij tegen een moreel oordeel van de ressentimentele strijdt. Hun morele oordeel vloeit voort uit een onvermogen en onbewuste kwaadwillendheid tegen het unieke en levenskrachtige, ofwel tegen de essentie van het leven zelf. Voor een voorvechter van het leven staat uniciteit, levenskracht, natuurlijke verhoudingen en eigenheid bovenaan. Voor een voorvechter van het leven is het bovendien ook vanzelfsprekend dat het leven het materiële overstijgt.

 

 

Wie waarlijk strijd voor uniciteit, kwaliteit, de mens en het leven zelf, staat als revolutionair in de moderne wereld en kan geen vrede hebben met de levensvijandige noties van de heersende politieke, financiële, economische en intellectuele orde. Wie waarlijk protagonist is voor uniciteit, kwaliteit, de mens en het leven zelf, moet scheppingskracht tonen. Deze scheppingskracht wil al hetgeen levenskracht ondermijnt breken, opdat uit de as het leven zelf weer kan bloeien.

 

De noordse protagonist is derhalve iemand die bereid is om de (vaak impliciete)  vanzelfsprekendheden van de heersende orde uit zichzelf te verbannen. Een harde eerlijkheid tegenover zichzelf is dan absoluut noodzakelijk. Heldendom gaat schuil in iemand die de wil aan de dag legt om eerst zichzelf en de noties die zijn leven aangenaam en makkelijk maken ten gronde te richten en zo te herrijzen als een feniks uit de as van het temporele, moderne en comfortabele.

 

Wie zijn gedachten ten einde denkt, zo zijn wereld ten gronde richt en daarmee zijn notie van zelf herschept, die staart in de eindeloze leegte en ziet daar de gedrochten die hij eerder in de wereld heeft gebracht op basis van zijn oude noties. Maar degene die wil overstijgen moet de moed, discipline en ijzeren wil opbrengen om die honende gedrochten aan te blijven staren, ook al voel je de angst, twijfel en frustratie die je verliezend en berustend trachten te doen wegkijken. Je blijft staren tot je noties dood zijn en je gedrochten wegkwijnen en doven. Pas dan sta je in de as van je oude manier van kijken en doen. Pas dan sta je in de ijzige leegte en nietsheid, in de totale potentie. Daar treft men de wortels en essentie van het leven zelf. Daar treft men datgene wat eigen is aan het levende.

Alleen vanuit sterke, gezonde wortels is het mogelijk om te groeien en zelf groot, sterk en tot voorbeeld te worden. Alleen wie zijn schuilplaats verlaat om in de storm te gaan staan, kan zichzelf tergen en daarmee groeien. Alleen wie zichzelf tot hamer & aambeeld is, kan ontstijgen en overstijgen.

 

Wil je de wereld van het materiële monopolie openbreken, zodat de weg vrij raakt voor een kwalitatieve groei? Dan moet je bereid zijn om jezelf tot hamer & aambeeld te zijn. Wie het destructieve, levenskracht ondermijnende uit de wereld wil helpen maar niet dit spirituele pad durft te gaan, bedriegt zichzelf en de mensen om zich heen. Wie de wereld wil verbeteren, maar geen ware offers brengt, bedriegt zichzelf en de mensen om zich heen.

 

De noordse protagonist gaat een geworteld spiritueel pad van zon en bliksem, tussen hamer & aambeeld, naar het overstijgende en heroïsch spirituele. Zo vormt hij de wereld naar het evenbeeld van een hogere moraal, die de morele decadentie en levensvijandigheid van de heersende orde blootlegt en laat verbleken in de zon. De noordse protagonist onderwerpt niet, maar krijgt autoriteit door te overstijgen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s