Organisaties vs Ordes

Ik las ergens op internet de stelling dat elke organisatie, van wandelvereniging en fietsclub tot kerk en boekenclub, een drift naar het linkse spectrum kent. Het voorbeeld werd aangedragen van Henry Ford en de Ford Foundation, waarbij de eerste rechts was en de laatste zeer links is. Ik voel geenszins de behoefte om deze stelling op de feitelijkheid ervan te onderzoeken, maar het triggerde wel een gedachte bij me. Deze gedachte betrof de consequentie van indiscriminatoire openheid versus selectiviteit. Dit verschil zie je het beste wanneer je een organisatie naast een orde zet.

De organisaties uit het bovenstaande voorbeeld kennen geen enkel selectiecriterium betreffende talent of persoonlijkheid. Iedereen kan meedoen die ook maar de geringste interesse heeft. De logische consequentie hiervan is de het ledenbestand grofweg hetzelfde gemiddelde ‘niveau’ heeft als de samenleving zelf. Zo’n organisatie kan niet, indien zij dat zou willen, door de beperkingen van de samenleving heen breken omdat ze in de geest gelijk er aan is. Wie zelf niets anders in het eigen leven neerzet dan hij in zijn omgeving waarneemt, kan geen echte verandering veroorzaken.

Ook politieke partijen werken op deze wijze. Iedereen mag lid worden die de idealen enigszins onderschrijft. Talent of karakter spelen geen rol. En iedereen mag mee beslissen. Dit is een garantie voor een status quo rond het gemiddelde. Het levert een gemiddeld inzicht op, gemiddelde moed, gemiddelde visie, en dergelijke.

Een orde werkt daarentegen anders. In potentie althans. Daar vindt een selectie plaats bij de ingang. Alles heeft zijn eigen levenscyclus van geboorte, groei, verval en dood. Elke organisatie en ook elke orde is hieraan onderhevig. Dit is het cyclische aspect van alles wat leeft. Maar bijvoorbeeld een Teutoonse Orde, of de Tempeliers aanvaardden in hun gezonde jaren nooit zomaar iedereen. Men moest over een bepaald mate van moed, kracht, intelligentie en dergelijke meer beschikken om toe te mogen treden. En wanneer men eenmaal binnen was, werd men geacht zichzelf nog te verbeteren. Dit heeft als consequentie dat de gemiddelde ordelid niet vergelijkbaar was met de gemiddelde burger.

Een orde staat hierdoor in meerdere of mindere mate buiten de samenleving. Zij belichamen een andere geest dan de samenleving. Hierdoor kan een orde meer bewerkstelligen dan een gewone organisatie. De verandering die men wil, hebben zij zelf al gestalte gegeven in hun eigen leven en in het leven van de orde. Men kan nog steeds slagen of falen, maar de kansen zijn beter dan voor een open organisatie.

Een andere consequentie is dat waar een gewoonlijke organisatie doorgaans weinig diepgang kent, wat vaak noodzakelijk is voor de openheid ervan, een orde noodzakelijkerwijs een spirituele dimensie kent. Voor de volledigheid wil ik benadrukken dat deze spirituele dimensie niet noodzakelijk een (theïstische) religiositeit impliceert. Het spirituele kan immers evengoed om een numen of om numina draaien. Maar door de bewuste en gewilde aanvaarding van consequentie, als onderdeel van het gekozen pad, ontstaat een natuurlijke drift naar verdieping in gedachte én daad.

Deze korte beschouwing is geen betoog voor of tegen een organisatie of orde, maar dit is in ieder geval een relevant verschil in consequentie tussen openheid en selectiviteit. Ofwel, wie veel leden wil, die veroorzaakt geen verandering maar krijgt vooral afspiegeling van het bestaande. En wie naar de huidige samenleving kijkt en de noodzaak voor verandering ziet, die mag hiervan leren dat de zoveelste organisatie niets toevoegt.

Uitgaand van de gedachte dat ‘het westen’ moet sterven opdat ‘het noorden’ zal leven, rijst hiermee de noodzaak om zichzelf in het eigen leven tot een axis mundi te smeden. Desnoods als eenpersoons-orde, want deze heeft nog steeds meer potentie dan welke niet-orde dan ook. Ikzelf ben de gedachte van het noorden in ieder geval vol toegewijd. Ik wil dan ook geen leden, maar hooguit medestrijders. En mocht het toevallig zo komen, dan doe ik het gewoonweg alleen. Voor mij is dit echter geen trieste of tragische gedachte, maar een vreugdevuur en een eervolle missie. Beter een orde van tien mensen, dan een organisatie van honderd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s